Cieplice Śląskie-Zdrój

Cieplice Śląskie-Zdrój to nazwa najstarszego na ziemiach polskich uzdrowiska. Miejscowość jest znana z gorących, leczniczych źródeł, a jej historia zaczyna się w XII wieku. To wtedy (wg legendy w 1175 roku) podczas polowania śląski książę Bolesław Wysoki rani jelenia, który uciekając wskoczył do parującego źródła. Wkrótce okazało się, woda zasklepiła rany jelenia. Książę nakazał wybudować w tym miejscu mały dworek i sam korzystał z dobrodziejstw leczniczej wody. Wokół dworku z czasem zaczęły powstawać kolejne domostwa i przytułki dla chorych szukających ratunku, co dało początek dzisiejszemu uzdrowisku.

Zwiedzanie uzdrowiska zaczynamy na Placu Piastowskim. To tutaj znajduje się symboliczny pomnik nimfy wodnej "Zdrój". W podstawie pomnika znajduje ujęcia leczniczej wody fluorkowo-krzemowej. Woda wypływa z kranów umieszczonych w postumencie i charakteryzuje się bardzo wysoką temperaturą (wypływa jako ciepła lub gorąca, osiągając nawet do 90°C).

Czytaj dalej

Wiedeńska secesja

Właściwie to tytuł tego posta powinien mieć nazwę - "W poszukiwaniu secesji wiedeńskiej". Okazuje się bowiem, że secesyjna architektura w Wiedniu stanowi zaledwie ułamek procenta jej zabudowy. Wynika to z faktu, że secesja w Wiedniu trwała bardzo krótko i spotkała się z ogromnym oporem konserwatywnych władz i mieszkańców, którzy zdążyli się już przyzwyczaić do powstałej w drugiej połowie XIX wieku eklektycznej tkanki miejskiej. Jej przykładem jest reprezentacyjna aleja Ringstraße ze wspaniałymi budowlami w stylu neorenesansu, neogotyku i neobaroku.

Nowatorskie projekty wywoływały potężne skandale i protesty. Przykładem niech będzie Pawilon Secesji, którego lokalizacja została zmieniona z powodu oburzenia opinii publicznej. Ówczesny burmistrz Wiednia, Karl Lueger, jawnie blokował secesyjne projekty, odmawiając im finansowania i zezwoleń publicznych. Wobec takiego nastawienia architekci, jak Otto Wagner czy Josef Hoffmann, bardzo szybko porzucili typowe dla secesji płynne linie i roślinne ornamenty. Zamiast tego zaczęli projektować budynki o prostej, geometrycznej i funkcjonalnej formie dając podwaliny nowego stylu - modernizmu.

Niemniej kilka budowli typowych dla secesji powstało i te chciałbym w tym poście pokazać. Zaczynamy od wspomnianego Pawilonu Secesji. Został wzniesiony w latach 1897–1898 według projektu Josepha Marii Olbricha. Budynek powstał jako niezależny salon wystawowy dla grupy artystów (m.in. Gustava Klimta, Kolomana Mosera), którzy zbuntowali się przeciwko akademickiemu historyzmowi wiedeńskiej Ringstraße.

Czytaj dalej

Muzeum Archeologiczne w Biskupinie

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądało życie codzienne ludzi w epoce żelaza? Choć podróże w czasie wciąż pozostają w sferze science fiction, w Polsce istnieje jedno wyjątkowe miejsce, które nazywane jest czasem „polskimi Pompejami”. Mowa o rezerwacie archeologicznym w Biskupinie – jednym z najważniejszych i najbardziej fascynujących muzeów na wolnym powietrzu w całej Europie. Podobnie jak Pompeje zastygłe w wulkanicznym popiele, tak biskupińska osada została idealnie zakonserwowana pod warstwą torfu i wody, dając nam rzadką okazję do dosłownego dotknięcia prehistorii.

Historia Biskupina na nowo rozpoczęła się w 1933 roku. To wtedy lokalny nauczyciel, Walenty Szwajcer, zauważył wystające z wody drewniane pale na półwyspie Jeziora Biskupińskiego. Prace melioracyjne obniżyły poziom wody, odsłaniając tajemnicze konstrukcje. Szybko okazało się, że pod grubą warstwą torfu i mułu kryje się doskonale zachowana, prehistoryczna osada obronna. Odkrycie to okrzyknięto jednym ze 100 najważniejszych wydarzeń archeologicznych XX wieku. Dlaczego obiekty przetrwały w tak świetnym stanie? Kluczem była tak zwana „archeologia mokra”. Brak dostępu tlenu w bagnistym środowisku naturalnie zakonserwował dębowe i sosnowe drewno, z którego wzniesiono osadę około 738 roku p.n.e.

Zapraszam na wędrówkę po terenie Muzeum Archeologicznego w Biskupinie. którą odbędziemy zgodnie z planem zamieszczonym poniżej. Dzisiejszy Biskupin to ogromny obszar liczący blisko 38 hektarów, na którym odtworzono nie tylko słynną osadę, ale też inne ślady ludzkiej obecności.

Czytaj dalej

Jaskinia Baredine

Gdy temperatury na zewnątrz dochodzą do 40°C, to nawet pobyt nad wodą potrafi zmęczyć. Warto wtedy wybrać się na wycieczkę do miejsca, które oferuje najbardziej naturalną ochłodę na świecie. Mowa o podziemnym królestwie jaskiń – fascynującym świecie stalaktytów i tajemniczych korytarzy, gdzie temperatura przez cały rok rzadko przekracza kilkanaście stopni.

Na moim blogu prezentowałem już kilkanaście jaskiń. Tym razem odwiedzimy położoną w zachodniej części półwyspu Istria Jaskinię Baredine. Jak zobaczycie na mapce dołączonej do postu, jest do niej całkiem blisko z popularnej wśród Polaków miejscowości Poreč. Samochodem dojedziemy tam w piętnaście minut, rowerem w niecałą godzinę.

Wejście do Jaskini Baredine znajduje się w naturalnej rozpadlinie w ziemi, zabezpieczonej drewnianymi barierkami. Widoczne kamienne schody prowadzą nas w dół do podziemi.

                                                                                                                                                                                                                                                                    Zdjęcie z Internetu

Czytaj dalej

Ruiny zamku Krzyżtopór w Ujeździe

Planując podróż po województwie świętokrzyskim, warto uwzględnić wizytę w niewielkiej wsi Ujazd. To właśnie tutaj wznoszą się ruiny zamku Krzyżtopór, jednego z najciekawszych i najbardziej ambitnych projektów architektonicznych XVII-wiecznej Polski. Wzniesiony, jako rezydencja typu palazzo in fortezza, obiekt ten łączył surowe funkcje obronne z reprezentacyjnym pałacem. Zanim w Europie nastała era Wersalu, Krzyżtopór imponował swoją powierzchnią i symboliką opartą na kalendarzu. Choć burzliwa historia pozostawiła go w stanie trwałej ruiny, zachowane mury do dziś pozwalają precyzyjnie odczytać dawny układ tej monumentalnej budowli i poczuć klimat dawnej Rzeczypospolitej.

Z pewną obawą zostawiamy samochód na parkingu i kierujemy się ku ruinom zamku. Wszystko przez burzowe pomruki dochodzące z oddali i ciemne chmury przetaczające się po niebie. Na szczęście burza przeszła bokiem i nie zakłóciła zwiedzania zamku. Za to wygląd ruin na pewno zyskał piękną oprawę.

Czytaj dalej