Pałac myśliwski Radziwiłłów w Antoninie

Kilkakrotnie pisałem, że w trakcie dłuższych wyjazdów robimy przerwę w podróży starając się zobaczyć coś interesującego po drodze. Kilka lat temu taki postój miał miejsce w Antoninie, niewielkiej wsi w województwie wielkopolskim, a wybraliśmy to miejsce chcąc zobaczyć ciekawy w formie pałac myśliwski książąt Radziwiłłów.

Obszar dzisiejszego Antonina należał do rodu Radziwiłłów już od XVIII wieku. Prawdziwy rozkwit tego miejsca nastąpił jednak na początku kolejnego stulecia za sprawą księcia Antoniego Henryka Radziwiłła herbu Trąby. Książę, pełniący funkcję Namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego, postanowił wznieść w swoich dobrach letnią rezydencję o charakterze myśliwskim.

Nazwa wsi oraz samego pałacu została nadana na cześć jego fundatora. Rezydencja miała służyć jako baza do polowań oraz oaza spokoju, w której arystokratyczna rodzina mogła oddawać się swoim artystycznym pasjom. Projekt pałacyku powierzono jednemu z najwybitniejszych architektów tamtej epoki, Karlowi Friedrichowi Schinklowi. Niemiecki twórca, znany z monumentalnych, klasycystycznych budowli w Berlinie, stworzył w tym przypadku arcydzieło romantycznego klasycyzmu, idealnie wpisane w leśny krajobraz.

Czytaj dalej

Ruiny zamku Krzyżtopór w Ujeździe

Planując podróż po województwie świętokrzyskim, warto uwzględnić wizytę w niewielkiej wsi Ujazd. To właśnie tutaj wznoszą się ruiny zamku Krzyżtopór, jednego z najciekawszych i najbardziej ambitnych projektów architektonicznych XVII-wiecznej Polski. Wzniesiony, jako rezydencja typu palazzo in fortezza, obiekt ten łączył surowe funkcje obronne z reprezentacyjnym pałacem. Zanim w Europie nastała era Wersalu, Krzyżtopór imponował swoją powierzchnią i symboliką opartą na kalendarzu. Choć burzliwa historia pozostawiła go w stanie trwałej ruiny, zachowane mury do dziś pozwalają precyzyjnie odczytać dawny układ tej monumentalnej budowli i poczuć klimat dawnej Rzeczypospolitej.

Z pewną obawą zostawiamy samochód na parkingu i kierujemy się ku ruinom zamku. Wszystko przez burzowe pomruki dochodzące z oddali i ciemne chmury przetaczające się po niebie. Na szczęście burza przeszła bokiem i nie zakłóciła zwiedzania zamku. Za to wygląd ruin na pewno zyskał piękną oprawę.

Czytaj dalej

Pałac Dietla w Sosnowcu

Pałac Dietla to jeden z najładniejszych i najbardziej reprezentacyjnych zabytków Sosnowca. Znajduje się przy ul. Stefana Żeromskiego 2
i jest wyjątkowym przykładem luksusowej rezydencji przemysłowca z przełomu XIX i XX wieku. Zbudowany został dla Heinricha (Henryka) Dietla – właściciela wielkiej przędzalni wełny czesankowej, jednego z najbogatszych przedsiębiorców regionu.

Henryk Dietel przybył do Sosnowca w 1878 roku i rozpoczął budowę nowoczesnej fabryki włókienniczej. Równocześnie powstała jego rezydencja. Pierwsze projekty pałacu pochodzą z lat 80. XIX wieku, a ostateczny kształt budowla uzyskała około 1900 roku. Pałac reprezentuje styl neobarokowy, z elementami neorokoka. Charakterystycznymi cechami wystroju są dekoracyjne sztukaterie zdobiące fasadę budynku oraz mansardowy dach z lukarnami. Całość tworzy elegancką, symetryczną bryłę budynku.

Czytaj dalej

Pałac Moritzburg

Kilka dni temu na zaprzyjaźnionym blogu "Szkiełkiem, okiem i sercem" pojawił się wpis o pałacu Moritzburg. Akurat w tym samym czasie i ja wpadłem na pomysł umieszczenia u siebie na blogu posta o tej budowli. Normalnie bym sobie odpuścił ten temat na inną okazję, ale ponieważ Łucja zaprezentowała zdjęcia tylko z zewnątrz pałacu, uznałem, że nie będę czekał.

Pałac został zbudowany na sztucznej wyspie otoczonej stawem, co nadaje mu wyjątkowy i malowniczy wygląd.

Czytaj dalej

Zamek w Rabsztynie

W sercu malowniczej Jury Krakowsko-Częstochowskiej, na wapiennym wzgórzu wznosi się zamek w Rabsztynie – jeden z charakterystycznych punktów słynnego Szlaku Orlich Gniazd. Choć dziś zachowały się głównie ruiny, obiekt ten ma bogatą i burzliwą historię, a jego niedawna częściowa rekonstrukcja sprawiła, że stał się jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych regionu.

W ostatnich latach dwukrotnie odwiedzałem te ruiny, jednak za każdym razem były one niedostępne z powodu trwających prac remontowych. Tym razem miało być inaczej, dlatego zdziwił mnie widok zamkniętej bramy wjazdowej do zamku. Na szczęście, gdy podeszliśmy bliżej okazało się, że obecnie do zamku wchodzi się przez niżej położoną bramę.

Czytaj dalej

Zespół pałacowo-parkowy w Ostromecku

Zespół parkowo-pałacowy w Ostromecku składa się z dwóch pałaców oraz rozległego parku zajmującego obszar około 36 ha. Dzięki mecenatowi Miejskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy i środkom pozyskanym m.in. z UE i miasta Bydgoszczy cały obiekt został w latach 2007-2011 pieczołowicie odnowiony i dzisiaj stanowi prawdziwą perełkę pośród zabytkowych obiektów województwa kujawsko-pomorskiego. Do tego stopnia, że w 2024 roku w plebiscycie magazynu podróżniczego National Geographic Traveler został uznany za jeden z Cudów Polski.

Zwiedzanie tego zespołu rozpoczęliśmy od Pałacu Nowego. Wzniesiono go w latach 1832–1840 według projektu berlińskiego biura Karla Friedricha Schinkla — jednego z czołowych architektów pruskich XIX wieku, twórcy m.in. gmachu teatru Neues Schauspielhaus na berlińskim placu Gendarmenmarkt, Nowego Odwachu czy Altes Museum (także w Berlinie). Fasada pałacu prezentuje styl neoklasycystyczny z eklektycznymi dobudówkami i niewielkim ryzalitem. Całość tego dwukondygnacyjnego budynku nakryto niskim, czterospadowym dachem.

Czytaj dalej

Spacer po Legnicy

Legnica to kolejne miasto zwiedzane "po drodze". Było to w 2022 roku przy okazji naszej wyprawy na teren województwa lubuskiego. Mimo, że byliśmy w tym mieście niecałe trzy godziny, to udało nam się zobaczyć sporo jego najciekawszych miejsc. Nie będę się tutaj rozpisywał o historii miasta, którego lokacja miała miejsce około 1250 roku. Przejdę od razu do opisu zabytkowych obiektów, które udało nam się zobaczyć.

Często zaczynamy zwiedzanie miast od wizyty w biurze informacji turystycznej, gdzie prosimy o mapkę danego miejsca. Zwykle jest na nich naniesione położenie najważniejszych zabytków. Wystarczy teraz połączyć je linią tak, aby uzyskać najkrótszą trasę zwiedzania. Czyli zobaczyć jak najwięcej, a nie nachodzić się za dużo.

W Legnicy okazało się, że taką mapkę można było otrzymać w biurze Ośrodka Sportu i Rekreacji, mieszczącym się w zabytkowej kamieniczce Scholza. Kamieniczka od razu przykuła naszą uwagę za sprawą renesansowej dekoracji sgraffitowej.

Czytaj dalej

Zamek w Lidzbarku Warmińskim

Zamek Biskupów Warmińskich w Lidzbarku Warmińskim to jedno z najcenniejszych dzieł architektury gotyckiej w Polsce. Wzniesiony w XIV wieku, przez stulecia pełnił funkcję siedziby biskupów warmińskich i był ważnym ośrodkiem kulturalnym oraz politycznym regionu. Zamek, otoczony szeroką fosą, zachował do dziś unikalną formę czworobocznej budowli z wewnętrznym dziedzińcem i piętrowymi krużgankami.



Widok na zamek od strony zewnętrznego dziedzińca. Budowla wykonana jest z czerwonej cegły i utrzymana w stylu gotyckim. Charakterystyczne są cztery narożne wieże o smukłych sylwetkach i bogato zdobionych górnych partiach. Centralna część fasady jest symetryczna — dominuje nad nią wysoki dwuspadowy dach pokryty czerwoną dachówką oraz duże, smukłe okna o ostrołukowym kształcie.

Czytaj dalej

Kasztel Svätý Anton

Kasztele były budowlami w których sprawował swój urząd kasztelan. Zwykle też stanowiły jego miejsce zamieszkania. Zadaniem kasztelana było sprawne ściąganie należnych podatków i danin nakładanych przez króla lub przez panującego na danym terenie księcia. Czasem sprawował również władzę sądowniczą. Kasztele była budowlami o cechach obronnych, ale zarazem i reprezentacych. Kasztelan był w średniowieczu ważnym urzędnikiem w strukturze administracyjnej takich państw, jak Polska, czy też na terenach dzisiejszych Czech i Słowacji. Funkcja dawała spore przywileje, m.in. zasiadanie w senacie. Kasztelanami zostawali bogaci właściciele ziemscy, o rodowodzie szlacheckim, stąd ich siedziby (kasztele) często miały wygląd małych rezydencji.

Przykład takiego kasztelu znajdziemy w niewielkiej słowackiej miejscowości Svätý Anton. Na przestrzeni wieków zatracił on swoje walory obronne, natomiast przekształcił się w budowlę, której bliżej do pałacu czy małego zamku. Obecny wygląd kasztelu ukształtował się w XVIII wieku, kiedy to został przebudowany w stylu barokowo-klasycystycznym.

Czytaj dalej

Zespół pałacowo-ogrodowy w Pillnitz

W 1706 roku król polski August II Mocny nadaje swojej kochance Annie Konstancji von Cosel niedawno odziedziczony majątek ziemski Pillnitz, położony na przedmieściach Drezna. Jego ozdobą była pałacowa rezydencja, w której zamieszkała słynna hrabina w latach 1713-1715. Gdy za sprawą intryg Cosel popada w niełaskę króla, musi opuścić Pillnitz i resztę życia spędzi na zamku w Stolpen.

Cały majątek powraca do Augusta II Mocnego, który zleca jego rozbudowę wg projektu Matthäusa Daniela Pöppelmanna. W ciągu dziesięciu lat do już istniejącej rezydencji zostały dobudowane: Pałac Wodny z okazałymi schodami prowadzącymi do przystani na Łabie, Pałac Górski, Świątynia Wenus oraz kościół św. Ducha. Równolegle zaprojektowano pałacowe ogrody w stylach francuskim i angielskim. W efekcie powstała wspaniała rezydencja zwana "rezydencją rozkoszy", która wkrótce stała się ulubionym miejscem pobytu latem elektorów i królów saskich.

W 1818 roku pożar niszczy doszczętnie zabudowania Starego Pałacu i Świątynię Wenus. W ich miejsce w latach 1819-1830 powstaje klasycystyczna bryła Nowego Pałacu z salą balową nakrytą wielką kopułą oraz katolicką kaplicą. Nowy pałac połączono łącznikami z ocalałymi z pożaru Pałacami: Wodnym i Górskim. W takim stanie zabudowania te dotrwały do naszych czasów. Zanim zobaczymy je z bliska warto jeszcze przyjrzeć się ich położeniu z lotu ptaka. Z braku drona musi nam wystarczyć widok, jaki pokazuje Google Earth.



Zwiedzanie tego kompleksu pałacowo-ogrodowego zaczynamy od kupna biletów w kasie. Następnie po przejściu kilku parkowych alejek wchodzimy na centralny dziedziniec pałacowy. Ma on postać ogrodu w stylu francuskim ze ścieżkami spacerowymi i fontanną. Całość zdobią liczne rabaty kwiatowe.

Czytaj dalej

Zamek Vranov nad Dyji

Tym razem chciałbym przybliżyć Wam zamek, który zachwycił nas zarówno swoim malowniczym położeniem, jak i ciekawymi wnętrzami. Mowa o zamku Vranov nad Dyji, położonym na południu Czech. Wyobraźcie sobie, że jedziecie samochodem górską serpentyną i nagle, za kolejnym zakrętem drogi, waszym oczom ukazuje się taki oto widok.



Dla takich amatorów zamków, jak my, decyzja mogła być tylko jedna. Musimy go zobaczyć. Po chwili przy drodze pojawiła się mała zatoczka. Zatrzymujemy samochód i oglądamy dokładniej położone na wysokiej skale zabudowania zamkowe. Zwykle mam lornetkę, ale i zoom w aparacie pozwala dokładniej pokazać ich szczegóły.

Czytaj dalej

Pałac Królewski w Casercie

Pałac Królewski w Casercie został zbudowany z polecenia króla Karola III Burbona. Ten władca Królestwa Sycylii i Neapolu zapragnął mieć siedzibę, która dorówna świetnością najwspanialszym europejskim dworom. W tym celu zarządził budowę rezydencji wzorowanej na Pałacu Wersalskim. Jego zaprojektowania podjął się włoski architekt Luigi Vanvitelli. Kompleks, którego budowę rozpoczęto w 1752 r., został oddany do użytku w 1845 r. Życzenie pomysłodawcy zostało spełnione. Powstał największy w Europie pałac z wnętrzami pełnymi przepychu, bogactwa i elegancji.



Aby w pełni wyobrazić sobie wielkość tej budowli musimy spojrzeć na nią z lotu ptaka. Wymiary pałacu są imponujące: 247 m x 190 m x 36 m. Pałac posiada 1200 pokoi, 1742 okien, 1026 kominków. Ma 5 kondygnacji i 4 dziedzińce. Ogrody zajmują powierzchnię 120 hektarów, a cały kompleks ma długość ok. 4 km (plac + budynek + park)

Czytaj dalej

Pałac Branickich w Białymstoku

Bywa nazywany Wersalem Podlasia. Pałac Branickich w Białymstoku to jedna z lepiej zachowanych rezydencji magnackich w Polsce. Od XVII wieku aż do czasu rozbioru Polski był rodową siedzibą Branickich, herbu Gryf. Braniccy, nie szczędząc środków dokonali przebudowy istniejącego tutaj wcześniej zamku w okazały pałac. Po upadku Rzeczypospolitej spadkobiercy Branickich sprzedali w 1802 roku rezydencję królowi pruskiemu. Po traktacie w Tylży w 1807 roku pałac przeszedł w ręce cara Rosji Aleksandra I.

W okresie zaboru rosyjskiego pałac został gruntownie rozgrabiony z wyposażenia, nawet drzewa i krzewy wywieziono do rezydencji carskich. Podobny los spotkał kilkaset rzeźb z pałacowego ogrodu. Przez pewien czas pałac pełnił funkcję pensji dla panien z wyższych sfer rosyjskich. I wojnę światową pałac przetrwał bez większych zniszczeń. Mieścił się tu między innymi szpital polowy. Dużo gorzej wyglądał po zakończeniu działań II wojny światowej, gdzie zniszczeniu uległo ok 70 % zabudowań pałacowych. Obecnie po odbudowie i rewitalizacji jest siedzibą Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku.

Zwiedzanie tego zespołu pałacowo-parkowego zaczynamy od przejścia przez Bramę Gryfa pochodzącą z XVIII wieku. Kształtem przypomina łuk tryumfalny, na którego szczycie króluje złoty Gryf - symbol rodu Branickich.

Czytaj dalej

Zamek Czerwony Kamień

Tym razem chciałbym przybliżyć sylwetkę jednego z bardziej okazałych zamków na Słowacji o nazwie Czerwony Kamień. Pierwotny zamek został zbudowany w tym miejscu juz w 1230 roku przez królową Konstancję, córkę króla Węgier Beli III i wdowę po królu czeskim Przemyśle Otokarze I. Zamek często zmieniał właścicieli i w 1535 r. został majątkiem niemieckiej rodziny Fugger. Ta rodzina kupiecka wydobywała miedź w regionie środkowej Słowacji i handlowała nią w całej Europie. Stary zamek rodzinie nie odpowiadał, zdecydowano więc o zbudowaniu nowej twierdzy z rozległymi piwnicami, których mogliby używać do magazynowania towarów. Budowę ukończono w 1556 r.

Stopniowo Fuggerowie ograniczają swoją działalność na tych terenach (przede wszystkim z powodu niebezpieczeństwa tureckiego) i w 1580 r. sprzedają część zamku baronowi Mikołajowi Palfiemu, który trzy lata później żeni się z Marią Magdaleną Fugger, właścicielką drugiej części zamku. W ten sposób staje się jedynym właścicielem całej posiadłości. Baron szybko zabrał się do jego przebudowy, żeby zmienić zamek w wygodną siedzibę rodzinną. Jego potomkowie kontynuowali przebudowę. Członkowie rodziny Palfiów żyli na tym zamku do wiosny 1945 r., kiedy to uciekli przed zbliżającym się frontem wschodnim. Po II Wojnie Światowej zamek został upaństwowiony i przekształcono go w muzeum dawnych wnętrz szlacheckich.

Czytaj dalej

Migawki z Mediolanu

Kilka lat temu opublikowałem na blogu post poświęcony katedrze w Mediolanie. Nie ukrywam, że to właśnie ta budowla zrobiła na mnie największe wrażenie podczas odwiedzin tego miasta. Niedawno podczas przeglądania zdjęcia z tamtego wyjazdu natrafiłem na sporo fotek pokazujących inne ciekawe zabytki Mediolanu. Tak urodził się pomysł na dzisiejszy post.

Zaczynam od przedstawienia sylwetki Zamku Sforzów (Castello Sforzesco). Znajduje się on przy placu Castello, a jego charakterystyczna wieża Filarete będzie pewnie pierwszą budowlą, na którą zwrócimy uwagę po wyjściu z pobliskiej stacji metra Cairoli (linia M1).

Czytaj dalej

Ruiny zamku Hukvaldy

Hukvaldy to niewielka wieś w powiecie Frydek-Mistek w Czechach. Słynie z największych na Morawach ruin średniowiecznego zamku. Jego historia sięga 1228 roku, kiedy to rycerz króla Przemysława Ottokara I, Arnold von Hückenswagen wzniósł w Hukvaldach warowną budowlę.W połowie XIV wieku zamek stał się własnością biskupów ołomunieckich, którzy rozbudowali go na przestrzeni wieków, w potężną twierdzę otoczoną murami obronnymi z pięcioma basztami. Zamek nigdy nie został zdobyty przez nieprzyjaciela, a próbowali tego m.in. Duńczycy i Szwedzi podczas wojny trzydziestoletniej. Dopiero w 1762 roku pokonała go natura za sprawą uderzenia pioruna. Po tym tragicznym wydarzeniu warownia została opuszczona i od tego czasu zaczęła popadać w ruinę. W XIX wieku zamek jako „romantyczne ruiny” wraz z otaczającym go parkiem stał się atrakcyjnym celem turystycznym.

Od pewnego czasu chcieliśmy zobaczyć ten zamek. Wreszcie nadarzyła się okazja. Stosunkowo niewielka odległość od Zabrza sprawia, że już około godz. 10-tej wysiadamy z samochodu w centrum miejscowości Hukvaldy. Uwagę zwraca kościół pw. św. Maksymiliana. Został wybudowany przez biskupa Maksymiliana z Hamilton w stylu barokowym w 1769 roku. Widząc otwarte drzwi kościoła wchodzimy do środka świątyni.

Czytaj dalej

Zespół pałacowo-parkowy w Żmigrodzie

Historia tego miejsca sięga 1296 r. Początkowo była tu warownia a następnie zamek, który w czasie wojny trzydziestoletniej został zamieniony na sporych rozmiarów twierdzę. W 1640 roku obiekt staje się własnością rodziny von Hatzfeldt, którzy w latach 80 - tych XVII wieku burzą fortyfikacje i budują na jej miejscu barokowy pałac. W wieku XVIII i XIX kolejne przebudowy pałacu uczyniły z niego wspaniałą rezydencję utrzymaną w stylu neorenesansowym. Tak dotrwała do czasów II wojny światowej, pod koniec której pałac został spalony przez armię radziecką, a następnie częściowo rozebrany.

Obecnie po przeprowadzonych w ostatnich latach pracach renowacyjno-zabezpieczających możemy na tym terenie zobaczyć ruiny pałacu i pospacerować po ładnie utrzymanym założeniu parkowym. Przy okazji zobaczymy też ładnie odnowioną basztę, w której znajduje się m.in. punkt informacji turystycznej.

Nawigacja sprawnie nas kieruje na niewielki parking, gdzie zostawiamy samochód. Stąd starą aleją pośród drzew kierujemy się ku pozostałości pałacu. Po chwili widzimy jego fasadę. Po prawej stronie znajduje się metalowa konstrukcja wyznaczająca miejsce najbardziej reprezentacyjnej części dawnego pałacu, jego południowego skrzydła.

Czytaj dalej

Pałac Paca w Dowspudzie

Napisałem w tytule Pałac Paca, a właściwie powinienem napisać Pałac Paca i to co z niego zostało. A zostało niewiele. Tylko portyk oraz fragment jednej z wieżyczek pałacowych. No i jeszcze dwie kondygnacje piwnic.



Na przełomie XVIII i XIX wieku Dowspuda należała do majątku hrabiego Ludwika Michała Paca, zagorzałego patrioty, uczestnika kampanii napoleońskiej w stopniu generała. Hrabia stosując sprawdzone na zachodzie, głównie w Anglii, metody gospodarowania dorobił się dużego majątku. Wkrótce staje się znaczącą postacią Królestwa Polskiego. Odwiedza go wielu przedstawicieli magnaterii a także właścicieli ziemskich, chcących poznać tak efektywne metody pracy. To wymagało posiadania należnej jego pozycji rezydencji. Hrabia zatrudnia wiec najlepszych projektantów i w latach 1820-23 buduje w Dowspudzie wspaniały pałac w stylu gotyku angielskiego.

Czytaj dalej

Ruiny pałacu w Sławikowie

Jesienne, listopadowe dni są jednymi z krótszych w roku. Zwykle, jako cele wycieczkowe wybieramy wtedy obiekty położone w niedalekiej odległości od miejsca naszego zamieszkania. I tak, pewnej słonecznej niedzieli, wybraliśmy się na poobiednią wycieczkę do Sławikowa, niewielkiej miejscowości położonej w powiecie raciborskim. Znajduje się tam zespól parkowo-pałacowy z końca XVIII wieku, obecnie niestety w stanie ruiny.

Ale są to ruiny nie byle jakie. Ich wygląd świadczy o wielkości i wspaniałej formie znajdującego się tutaj pałacu w okresie jego świetności. Pałac był zamieszkały do 1945 przez rodzinę Eikstedt, która w latach 1856-1865 przebudowała go w stylu eklektycznym z akcentami neoklasycystycznymi. Pod koniec II Wojny Światowej pałac został nieznacznie uszkodzony podczas walk, ale do prawdziwej ruiny doszedł w czasach PRL-u, zwłaszcza gdy usunięto z niego miedziany dach na początku lat 60-tych XX w.

Gdy przyjechaliśmy pod ruiny pałacu, słońce akurat chowało się za jego murami, tworząc już na początku naszej wizyty niezwykły klimat tego miejsca.

Czytaj dalej

Zamek w Trokach

Kilka lat temu, podróżując po Podlasiu urozmaiciliśmy sobie nasz pobyt wykupieniem wycieczki do Wilna. Już wracając do kraju nasz autobus zatrzymał się w miejscowości Troki, gdzie znajduje się ładnie położony nad jeziorem zamek. W dzisiejszym poście chciałbym przybliżyć Wam jego sylwetkę.

Czytaj dalej