Kadyny

Kadyny to miejscowość położona niedaleko Tolkmicka w powiecie elbląskim. Od strony północnej jest otoczona wodami Zalewu Wiślanego a od południa wzniesieniami Wysoczyzny Elbląskiej. Tak atrakcyjne położenie sprawiło, że Kadyny stały się popularną miejscowością turystyczną, ale bardziej dla osób  ceniących sobie spokój i odosobnienie niż gwarne towarzystwo. Walory tego miejsca doceniła już na początku XX wieku pruska rodzina królewska, która miała tu swoją letnią rezydencję.

Patronat cesarza Wilhelma II nie ograniczał się tylko do królewskiej posiadłości. Dzięki swojemu mecenatowi przyczynił się do rozwoju miejscowości Kadyny. Założył tu folwark ze stadniną koni i gorzelnią. Rozbudował miejscową cegielnię i utworzył w niej oddział zajmujący się produkcją majoliki, czyli glazurowanych kafli ceramicznych i dachówek. Dla pracowników cegielni wybudował osiedle domków ze szkołą, pocztą, karczmą i małym szpitalem.

Co ciekawe, wszystkie te obiekty zachowały się w dobrym stanie do dnia dzisiejszego. Zapraszam na spacer po Kadynach, wioski, która nas zauroczyła swoim położeniem i atrakcjami. Zaczynamy od wizyty w starym folwarku. Przed nami efektowna brama prowadząca na jego teren.



Obok bramy w pomieszczeniach dawnej gorzelni znajduje się restauracja. W jej stylowych wnętrzach można nie tylko zamówić wykwintne dania, ale obejrzeć sporą kolekcję obrazów, m.in. dzieł Witkacego.



Ozdobą całego założenia są dawne zabudowania stajenne.



Przed wojną bywało w nich ponad sto koni. Również po wojnie do 2009 roku znajdowała się tutaj znana stadnina koni. Obecnie kilkanaście wierzchowców służy gościom hotelowym, którzy na nich odbywają wycieczki konne po wzniesieniach Wysoczyzny Elbląskiej.



Opuszczamy teren folwarku. Nieopodal znajduję się pałac cesarski, letnia rezydencja Wilhelma II. W tympanonie ryzalitu frontowego widnieją wspaniałe herby hrabiego von Schwerin (właściciela pałacu w latach 1786-1799) i jego małżonki.



Kierujemy się teraz ku niewielkiemu wzniesieniu, na którym znajduje się klasztor franciszkanów. Obok ścieżki prowadzącej do jego zabudowań rośnie potężny dąb Bażyńskiego, jednen z najgrubszych (10 metrów w obwodzie) i najstarszych (700 lat) w Polsce. Nazwano go na cześć pierwszego właściciela Kadyn – rycerza Jana Bażyńskiego.



Staruszek trzyma się dzielnie, chociaż nie ma  prawie 1/4 obwodu pnia.



Wkraczamy na teren rezerwatu przyrody Kadyński Las, którego osobliwością są występujące tu licznie pomnikowe buki i dęby.



Będąc prawie na wysokości poziomu morza trudno było się spodziewać stromych wzniesień, ale wędrówka po 400 drewnianych schodach prowadzących do klasztoru dała się we znaki.



Barokowy klasztor franciszkanów dość długo pozostawał opuszczony i popadał w ruinę. Obecny stan to efekt niedawnej odbudowy. Pospacerujmy wokół jego zabudowań.















Kilka minut od zabudowań klasztornych znajduje się wieża widokowa.



Rozpościera się z niej ładna panorama Zalewu Wiślanego.



Zejście ze wzniesienia było już przyjemnością.



Po wyjściu z lasu widzimy w oddali dawne zabudowania pracowników cegielni. Polecam odbyć spacer pośród nich. Mimo, że zbudowane ze zwykłej cegły, zachwycają formą i detalami ich wystroju.
























Na koniec tej wycieczki zaglądamy jeszcze na miejscową plażę.



Pomimo ładnej pogody i letniej pory znajdowało się na niej raptem kilka osób.



Dla spragnionych ciszy i samotności świetne miejsce na spędzenie kilku godzin w bliskim kontakcie z naturą.



Nie tylko my znaleźliśmy ochłodę w wodach zalewu.



I tym miłym akcentem kończę opis wycieczki do Kadyn. Myślę, że warto zapamiętać tę nazwę.

Lokalizacja miejscowości.