Żarnowiec położony jest na Wysoczyźnie Kaszubskiej , która w tym miejscu zaczyna
obniżać się w kierunku morza. Około 1,5 km od miejscowości rozciąga się Jezioro
Żarnowieckie (1470 ha), przez które przepływa rzeka Piaśnica. Do morza jest ok 5
km. Fundatorami świątyni byli oliwscy cystersi, którzy najpierw wznieśli kościół
i klasztor drewniany, a następnie obecny ceglany kościół w stylu gotyckim.
W drugiej połowie XIV wieku prace ukończono. Kościół początkowo był tylko
zakonny, ale w XV wieku stał się także kościołem parafialnym. Na początku XVI
wieku Pomorze Gdańskie ogarnął ruch reformatorski , który spowodował upadek
dyscypliny zakonnej w klasztorze żarnowieckim. Duża część cysterek opuściła mury
klasztorne , a te co pozostały na miejscu , przestały przestrzegać klauzurę . W
związku z tym ich posiadłości wraz z kościołem i parafią zostały przekazane w
1589 roku benedyktynkom z Chełmna. Ich to dziełem pozostaje do dziś bogate
barokowe wyposażenie wnętrza kościoła. W 1834 roku na skutek działania władz
pruskich (konfiskata majątku, zakaz przyjmowania do nowicjatu) nastąpiła kasata
klasztoru benedyktynek. Opiekę nad kościołem i budynkami klasztornymi przejęła
parafia. Część budynków rozebrano , inne zaadaptowano do nowych potrzeb. Na fali
zainteresowania gotykiem władze pruskie zaczęły wspierać pod koniec XIX wieku
odnawianie tutejszych obiektów , był to ostatni moment , gdyż budynki klasztorne
zaczęły popadać w ruinę. Dziś żarnowieckie założenie klasztorne cysterek jest
jedynym na Pomorzu , które ocalało w zasadniczej części. W roku 1946
przylegający do kościoła budynek klasztorny na nowo zasiedliły przybyłe z Wilna
benedyktynki. Po przeszło 100 letniej przerwie odrodziło się w Żarnowcu życie
monastyczne. Dziś rytm życia modlitewnego mniszek toczy się w klasztornej
kaplicy , zaś świątynia pozostaje kościołem parafialnym.