Bazylika w Wambierzycach

Zgodnie z zapowiedzią zapraszam do obejrzenia zdjęć przedstawiających otoczenie i wnętrza Bazyliki Wambierzyckiej. Obecna bazylika stoi na wzgórzu, gdzie w XII wieku w niszy wysokiego drzewa umieszczono figurkę Matki Boskiej. W 1263 roku na wzgórzu powstał drewniany kościół. W 1512 roku Ludwik von Panwitz wzniósł większą świątynię wybudowaną z cegły. Został on jednak zrujnowany podczas wojny trzydziestoletniej. W latach 1695-1711 wybudowano nowy kościół, który jednak szybko zaczął się walić i został rozebrany w 1714 roku. W latach 1715-1723 powstała kolejna świątynia wybudowana przez hrabiego Franciszka Antoniego von Goetzen, która przetrwała do dziś.

W roku 1936 papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. 17 sierpnia 1980 roku kardynał Stefan Wyszyński dokonał koronacji figurki Matki Bożej nadając jej tytuł Wambierzyckiej Królowej Rodzin.

Do bazyliki prowadzi ciąg szerokich schodów z XIXw.

Czytaj dalej

Kalwaria Wambierzycka

Początki kultu maryjnego na terenie Wambierzyc miały miejsce w XIII w gdy niewidomy Jan z Raszewa odzyskał wzrok, modląc się przed figurką Maryi z Dzieciątkiem , umieszczonej na potężnej lipie. Wieść o cudownym wydarzeniu rozeszła się szybko. Przed figurkę zaczęły napływać coraz większe grupy pielgrzymów. Dla ułatwienia praktyk religijnych u stóp lipy z figurka ufundowano kamienny ołtarz, kropielnicę i lichtarz ( przechowywane obecnie w krużgankach bazyliki ) a już wkrótce na miejscu uzdrowienia stanął mały kościół pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny. Datą przełomową w dziejach Wambierzyc jest rok 1677, kiedy to właścicielem osady został Daniel Paschazjusz von Osterberg, który postanowił stworzyć w swoich dobrach jakby miniaturę świętego miasta Jerozolimy. Do tego celu doskonale nadawały się Wambierzyce, słynne już z cudownych łask. W 1681r na okolicznych wzgórzach stanęło kilkanaście kaplic zmieniając wambierzycki ośrodek kultu maryjnego na maryjno-kalwaryjski. Napływ wiernych był bodźcem do budowy kolejnych kaplic. W sumie stanęło ich blisko sto. W kolejnych wiekach te często drewniane kaplice stopniowo modernizowano i przebudowywano. Dzisiaj w większości są to kryte murowane pomieszczenia zawierające obrazy lub rzeźby ze scenami ostatnich chwil życia Jezusa Chrystusa.

Zapraszam na spacer ścieżkami kalwaryjskimi. Na przejście całej trasy trzeba około 2-3 godziny. Przebieg ścieżek jest nieco zagmatwany i często się one krzyżują. Oczywiście nie będę w stanie pokazać wszystkich kaplic, ich wybór będzie dość przypadkowy.

Zaczynamy na tzw Górze Kwarantanny, z ładnym widokiem na Bazylikę Wambierzycką i widoczne w oddali szczyty Gór Stołowych,

Czytaj dalej

Śladami Mozarta

Salzburg to miasto w północno-zachodniej Austrii. Położone jest w pobliżu granicy z Niemcami w Alpach, nad rzeką Salzach. Miasto jako ważne centrum turystyczne oraz sportów zimowych jest jedną z najczęściej odwiedzanych przez turystów miejscowości w Austrii. Stare miasto Salzburga o dużych walorach historycznych zostało wpisane w 1996 na Listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Pierwszymi osadnikami na tych terenach byli Celtowie. Podczas Imperium Rzymskiego, w czasie panowania cesarza Klaudiusza powstało tutaj miasto Municipium Claudium Iuvavum, które stanowiło ważny ośrodek rzymskiej prowincji Noricum. W VII wieku dotarł na te tereny św. Rupert i założył klasztor św. Piotra, który jest uważany za najstarszy klasztor na obszarze niemieckojęzycznym, a może nawet i na świecie, oraz żeński zakon benedyktyński – Nonnberg.

Nasz spacer po tym mieście zaczynamy w ogrodach Mirabell.

Czytaj dalej

Kościół św. Jana Chrzciciela w Orawce

Osoby, które dość często zaglądają na strony mojego bloga wiedzą, że lubię zwiedzać kościoły, w tym drewniane. Jest w nich coś, co mnie szczególnie przyciąga. Niestety rzadko zdarza się zastać te kościoły otwarte, by móc zwiedzić wnętrze.

Takie szczęście spotkało nas w miejscowości Orawka k. Zubrzycy Górnej. Znajduje się tam jeden z najstarszych kościołów drewnianych południowej Polski.



Kościół św. Jana Chrzciciela pochodzi z 1650 r. Ma drewnianą konstrukcję zrębową obitą od zewnątrz gontami. O ile wygląd zewnętrzny, po licznych przebudowach, niczym specjalnie się nie wyróżnia,

Czytaj dalej

Zachód słońca na Wieży Eiffla

Wieża Eiffla (fr. Tour Eiffel ) – najbardziej znany obiekt architektoniczny Paryża, rozpoznawany również jako symbol Francji. Jest najwyższą budowlą w Paryżu i piątą co do wysokości we Francji.

„Żelazna dama” stoi w zachodniej części centrum miasta, nad Sekwaną, na północno-zachodnim krańcu Pola Marsowego.

Wieżę zbudowano specjalnie na paryską Wystawę Światową w 1889 roku. Miała zademonstrować poziom wiedzy inżynierskiej i możliwości techniczne epoki, być symbolem ówczesnej potęgi gospodarczej i naukowo-technicznej Francji. Po 20 latach budowla miała być rozebrana. Jej konstruktor, Gustaw Eiffel, nie chciał do tego dopuścić. Postanowił przekazać ją nauce. Założył na wieży laboratorium aerodynamiczne i meteorologiczne. Jednak dopiero udane eksperymenty (z udziałem Juliana Ochorowicza, wynalazcy i konstruktora) z umieszczonym na szczycie telegrafem bez drutu ocaliły wieżę i odstąpiono od jej demontażu. W przededniu I wojny światowej stała się obiektem militarnym – łączyła Paryż z posterunkami wojskowymi na granicy z Niemcami (do tej pory do łączności używano gołębi pocztowych). Ocalona budowla z czasem stała się największą atrakcją turystyczną Paryża, którą odwiedziło już ponad 200 milionów ludzi.

Tyle suchej notatki z Wikipedii.

Wieżę doskonale widać z prawie każdego punktu Paryża, ale dopiero stając przed nią możemy ocenić jej wielkość i piękno.

Czytaj dalej