Spacer po Rydze

Ryga to stolica i największe miasto Łotwy, położone nad rzeką Dźwiną w pobliżu jej ujścia do Bałtyku w Zatoce Ryskiej. Miasto było naszym miejscem noclegowym podczas dłuższej wycieczki do Petersburga. Ponieważ do spania było jeszcze sporo czasu postanowiliśmy odbyć popołudniowy spacer po jego Starym Mieście. Zaczynamy go przy porcie rzecznym, skąd kursują statki wycieczkowe po Dźwinie.



W oddali widać Most Kamienny łączący Stare Miasto z dzielnicą Zadźwinie, a w tle nowoczesny gmach Łotewskiej Biblioteki Narodowej. Idziemy wzdłuż Dźwiny, by po przejściu okołu 200 metrów znaleźć się u stóp dawnego zamku krzyżackiego.



Zamek został zbudowany w 1330 roku i był główną siedzibą inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego. Od 1995 roku wschodnia część zamku, widoczna na zdjęciu poniżej jest siedzibą Prezydenta Łotwy.



Z pod zamku idziemy ulicą Mazã Pils w kierunku kompleksu trzech średniowiecznych domów mieszkalnych, popularnie zwanych "Trzej Bracia". Najstarszy budynek znajdujący się z prawej strony zbudowany został w XV wieku i nosi wyraźne cechy późnego gotyku. Jest nieznacznie cofnięty względem pozostałych dwóch. Jest najstarszym zachowanym budynkiem mieszkalnym w Rydze. Środkowy "Brat" został zbudowany w 1646 roku. Data zakończenia została oznaczona metalowymi cyframi na wysokości drugiego piętra. Został zbudowany w stylu charakterystycznym dla XVII wiecznej Rygi. Najmłodszym z "Braci" jest wąski budynek z lewej strony kompleksu. Został zbudowany w XVII wieku jako kamienica czynszowa



Budynki zostały odnowione w latach pięćdziesiątych XX wieku. Obecnie w kompleksie mieści się siedziba Muzeum Architektury Łotwy.



Dokładnie naprzeciw trzech domów znajduje się katedra św. Jakuba z XIII wieku.



W czasach, gdy Ryga znajdowała się pod panowaniem Rzeczypospolitej w katedrze św. Jakuba posługę sprawował i wygłaszał kazania Piotr Skarga. W 1582 roku na jego kazania przychodził sam król Stefan Batory, który w tym czasie rezydował na zamku. Poniżej wnętrze katedry, jak widać dość skromne.



Od strony wschodniej do katedry przylega gmach Sejmu łotewskiego.



To, co może zdziwić, to brak jakichkolwiek barierek, wartowników czy innych zabezpieczeń. Może nawet drzwi były otwarte, ale nie sprawdzałem.



Bocznymi uliczkami dochodzimy do tzw. Bramy Szwedzkiej. To jedyna średniowieczna brama jaka przetrwała do naszych czasów. Takich bram było w mieście osiem. W 1689 roku w kamienicy przy ulicy Torna 11 wykuto bramę, aby połączyć z miastem szwedzki garnizon znajdujący się poza murami miejskimi.



Obok wzrok przyciągają ładnie pomalowane okiennice galerii sztuki Trap.



Skręcamy w wąską uliczkę za galerią. Znajduje się przy niej zrekonstruowany fragment dawnych murów miejskich.



Jest też i rzeźba ducha, która jednak nie zrobiła na nas dużego wrażenia.



Za murami znajdują się dawne koszary wojsk szwedzkich, tzw. kazamaty Jakuba, dzisiaj zamienione na ładne budynki mieszkalne.



Widok na mury miejskie z drugiej strony.



Idąc wzdłuż budynków dawnych koszar dojdziemy do dawnej Wieży Prochowej. Zbudowana została w 1330 roku, odbudowana kilka razy, a w XVII w. została nazwana Wieżą Prochową ze względu na przechowywany w niej proch. Jej obecny wygląd został ustalony w 1650 roku. Wysokość wieży wynosi 25,6 metra, średnica - 14,3 metra i grubość ścianki - 3 metry. Obecnie wraz z pobliskimi budynkami jest siedzibą Muzeum Wojny.



Spod wieży kierujemy się teraz ku centralnej części Starego Miasta. W pewnym momencie otwiera nam się widok na monumentalny Pomnik Wolności.



Na szczycie 42 metrowego obelisku znajduje się dziewięciometrowa „alegoria wolności” – statua młodej kobiety uosabiająca niezależność Łotwy. W dłoniach trzyma trzy gwiazdy symbolizujące trzy historyczne regiony państwa: Inflanty, Kurlandię z Semigalią i Łatgalię.



Ryga jest uważana za stolicę europejskiej secesji. Jak to? Nie Paryż, Wiedeń czy Berlin? Okazuje się, że to właśnie w Rydze można znaleźć najwięcej, bo około 800 budynków wybudowanych w tym stylu architektonicznym. Właśnie wkraczamy w rejon miasta, gdzie jest ich najwięcej. Przyjrzyjmy się niektórym obiektom.












Wieżyczka tzw. Domu Kotów.



Dom jest głównie znany ze względu na rzeźby dwóch kotów z charakterystycznie wygiętymi grzbietami i uniesionymi ogonami. Z rzeźbami kotów wiąże się legenda, zgodnie z którą wizerunki tylnej części ciała kotów były pierwotnie zwrócone w kierunku biur Wielkiej Gildii - ekskluzywnego klubu bogatych niemieckich przemysłowców, niedostępnego dla innych nacji. Taka lokalizacja rzeźb miała być swego rodzaju zemstą właściciela domu, Łotysza Plume, za odmowę przyjęcia go w poczet członków klubu. Obrażony prezydent gildii (w kręgu kulturowym Niemców bałtyckich tego rodzaju przekaz, znaczący mniej więcej „pocałuj mnie pod ogon”, był wyraźnie obraźliwy) wytoczył proces sądowy, który trwał podobno dziesięć lat i zakończył się wyrokiem nakazującym odwrócenie kotów ogonem.

A oto i budynek Gildii. Ten na zdjęciu to tzw mała Gilda, obok po prawej wznosi się budynek Wielkiej Gildii.



Tu dla odmiany niewielki skwer z zupełnie inną architekturą.



Wokół kilka restauracji i piwiarni, do których zapraszają fantazyjne szyldy.



Powoli zmierzamy do centrum Starego Miasta. Mijamy coraz więcej zabudowań kościelnych. W oddali gotycki kościół św. Janów (Chrzciciela i Ewangelisty) z XIII wieku.



Przy kościele pomnik, dar miasta Bremy przedstawiający postacie z baśni "Czterech Muzykantów z Bremy" braci Grimm.



Strzelista wieża kościoła św. Piotra, o wysokości 123,25 m, dawniej najważniejszego kościoła średniowiecznej Rygi.



Przed nami Plac Ratuszowy z sylwetką Ratusza.



Jednak to, co najładniejsze na tym placu zjnajduje się naprzeciw Ratusza - to Dom Bractwa Czarnogłowych.



Przepiękna gotycka budowla z XIV wieku została zniszczona w czasie II Wojny Światowej i pieczołowicie odbudowana w 1999 roku, o czym przypomina napis nad wspaniałym zegarem astronomicznym.



Dom był siedzibą tzw. Bractwa Czarnogłowych – stowarzyszenia, skupiającego bogatych i wolnych (nieżonatych) kupców pochodzenia niemieckiego i mającego znaczne wpływy na dzieje miasta. Nazwa pochodziła od patrona stowarzyszenia - św. Maurycego, którego w ikonografii przedstawiano jako postać o ciemnej karnacji.



W centrum fasady widzimy cztery posągi: Neptuna (boga mórz i oceanów), Merkurego (boga handlu i kupców) oraz alegorie Zgody i Pokoju.



Dłuższy czas wpatrywaliśmy się jak urzeczeni w detale architektoniczne budynku. Jak dla mnie ten budynek to prawdziwe arcydzieło.












Przed budynkiem znajduje się pomnik Rolanda - patrona miasta. To ten sam Roland znany ze średniowiecznej pieśni.



Z Placu Ratuszowego blisko na główny plac Starego Miasta - Plac Katedralny. Po drodze mijamy ładne zaułki, m.in. budynek restauracji szwajcarskiej o ciekawej fasadzie.



Kolejny przykład secesyjnej budowli - hotel Neiburgs. Ciekawe wejście



i wspaniałe podpory balkonów.



Przy Placu Katedralnym mijamy następne budowle w stylu secesji. Muzeum Sztuki "Rīgas Birža"



oraz gmach litewskiego radia.



Centralne miejsce na placu zajmuje luterańska katedra z początku XIII wieku.



W czasie, gdy odwiedziliśmy Rygę była zamknięta z powodu remontu.

Na Placu Katedralnym zakończyliśmy nasz spacer. Ryga nas urzekła pięknem budowli, i tych starych, i tych nowszych, wybudowanych w stylu secesji. W uznaniu jej walorów obszar Starego Miasta został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

Lokalizacja