Ponownie wracam do tematu wiedeńskiej secesji związanej z osobą Otto Wagnera.
Był on najważniejszym wiedeńskim architektem przełomu XIX i XX wieku, uznawanym
za ojca wiedeńskiej secesji i prekursora modernizmu. W 1886 roku Wagner
zaprojektował dla siebie i swojej rodziny podmiejski dom letni na skraju Lasu
Wiedeńskiego. Projekt łączył klasyczną, symetryczną bryłę inspirowaną włoskim
renesansem z secesyjną lekkością, w tym z przeszklonymi skrzydłami. Całość została pomalowana ciekawą paletą barw
(biel, złoto, turkus).
Budowa willi trwała trzy lata. Od początku była to nowoczesna jak na swoje czasy
rezydencja z ogrodem, kręgielnią i słynną łaźnią rzymską oraz witrażami Adolfa
Böhma w pracowni architekta. Rodzina Wagnera mieszkała tu na stałe od 1895 roku,
aż do sprzedaży posiadłości w 1911 roku. Kupił ją wiedeński przedsiębiorca i
dyrektor słynnego teatru rewiowego Ronacher, Ben Tiber, po którego śmierci w
1925 roku dom pozostał w rękach jego rodziny. Willa zachowała w tym czasie swój
reprezentacyjny, artystyczny charakter.