Delta Wsteczna Świny

Zalew Szczeciński to dość duży akwen wodny o powierzchni ok 680 km kwadratowych, w którym kończy swój bieg druga co do długości polska rzeka - Odra. Jest położony na terenie Polski i Niemiec. Od północy jego obszar zamykają dwie duże wyspy - Uznam i Wolin. Wody zalewu łączą się z Bałtykiem trzema cieśninami - Dziwną, Świną i Pianą. W dzisiejszym poście chciałbym pokazać najbardziej malowniczą część Zalewu Szczecińskiego - Deltę Wsteczną Świny.

Świna jest cieśniną rozdzielającą wyspy Wolin i Uznam. Jej południowa część wraz z systemem bagnistych, podmokłych wysepek i szuwarów tworzy bardzo ciekawy, unikalny w skali kraju archipelag 44 wodno-błotnych wysp poprzecinanych cieśninami i kanałami. Cały ten obszar, nazwany Wsteczną Deltą Świny jest jednym z ważniejszych naturalnych siedlisk ptaków w Polsce. Na jej terenie stwierdzono występowanie około 240 gatunków ptaków, w tym 160 gatunków, które odbywają tu lęgi. Ze względu na wyjątkowe walory przyrodnicze miejsce to zostało uznane przez Międzynarodowe Towarzystwo Przyjaciół Przyrody NFI „Krajobrazem Roku 1993-94”.

Chcąc zobaczyć to atrakcyjne miejsce udajemy się w okolice miejscowości Lubin, położonej w południowej części wyspy Wolin. Przewodniki polecają dwa miejsca widokowe na tym terenie. Jedno z nich to wzgórze Zielonka. Kierują nas do niego kierunkowskazy turystyczne. Ostatni odcinek należy pokonać pieszo zostawiając samochód na parkingu u podnóża wzniesienia. Ok 100 metrów dalej zaczyna się las. Wejście na wzgórze ułatwiają drewniane stopnie.



Podejście nie jest zbyt męczące i po chwili stajemy na utwardzonej i ogrodzonej polanie szczytowej.



Wzgórze Zielonka ma 81 m wysokości i jest jedynym miejscem na Wolinie, skąd widać zarówno Morze Bałtyckie, jak i Zalew Szczeciński.



Niestety atrakcyjność tego miejsca powoli zanika, gdyż coraz wyższe drzewa rosnące wokół ograniczają widoczność.



Odczuwamy to zwłaszcza, gdy patrzymy w kierunku otwartych wód Zalewu Szczecińskiego.



Lekko zawiedzeni postanawiamy zobaczyć, co oferuje drugi punkt widokowy. Znajduje się bliżej centrum wsi Lubin, niedaleko kościoła. Tu również znajduje się parking, a dodatkową atrakcją są pozostałości dawnego, wczesnośredniowiecznego grodu, który w tym miejscu istniał w X-XII wieku. Stad miejsce to nazywa się Grodziskiem. W odróżnieniu od wzgórza Zielonka, tutaj musimy zapłacić za wejście na jego teren.



Zaraz za wejściem znajduje się niewielki bufet, gdzie możemy zamówić kawę i ciastko lub lody Siedząc przy stoliku, podziwiamy błękitne wody Zalewu Szczecińskiego.



Teren dawnego grodziska zajmuje dość duża, trawiasta łąka, opadająca stromym klifem do wód zatoki. W jej najwyższym miejscu, ok 50 m nad lustrem wody znajdują się tarasy widokowe.



Idąc w ich kierunku mijamy uschnięte, pozbawione liści drzewa. To znak, że to miejsce upodobały sobie kormorany, które lubią odpoczywać na drzewach, a których odchody przyczyniają się do ich usychania.



Po chwili od strony wody dał się słyszeć ptasi jazgot. Po dojściu na brzeg klifu zobaczyliśmy stado kilkudziesięciu kormoranów, latających blisko nad powierzchnia wody. Co jakiś czas siadały na wodzie i nurkowały za rybami. Z zaciekawieniem obserwowaliśmy tę scenę.



W końcu doszliśmy do miejsca, gdzie znajdują się tarasy widokowe. Rozpościera się z nich wspaniały widok na Zalew Szczeciński i Wsteczną Deltę Świny.



Przy użyciu profesjonalnej lunety możemy podglądać życie ptactwa wodnego lub odległe krajobrazy.



Powoli zachodzące słońce dodało temu miejscu dodatkowego uroku.



My nie mieliśmy szczęścia, ale często można z tego miejsca zobaczyć statki płynące ze Szczecina do Świnoujścia po wyznaczonym torze wodnym.



W oddali, na drugim brzegu Zalewu Szczecińskiego widać fermę siłowni wiatrowych w Zagórzu.



Najedzone kormorany odpoczywały po udanych łowach. Jeden osobnik zjada ok 0,5 -0,7 kg ryb dziennie. Na szczęście ryb tutaj nie brakuje, a przynależność tych terenów do Wolińskiego Parku Narodowego chroni cały ekosystem przed działalnością człowieka.



Zachodzące słońce ładnie oświetliło kościół parafialny w Lubinie pw. Matki Boskiej Jasnogórskiej.



Jak wspomniałem, w średniowieczu w tym miejscu znajdował się gród. Zachowały się zapiski o tym, że w XII wieku św. Otton z Bambergu na terenie tego grodu (castellum lubinum) wzniósł kościół ofiarny pw. św. Mikołaja. Była to zatem jedna z kilku najstarszych chrześcijańskich świątyń na całym Pomorzu. Gród w Lubinie został zdobyty i najprawdopodobniej doszczętnie zniszczony w czasie jednej z wypraw prowadzonych przez duńskiego króla Waldemara I w 2. poł. XII w. Stało się to najprawdopodobniej w 1173 r, a informację na ten temat przekazał duński kronikarz Saxo Gramatyk. Określił on naszą miejscowość jako Lyubino.

Istnienie grodu i kościoła w tym miejscu potwierdziły badania archeologiczne przeprowadzone w 2008 roku. Pamiątką po nich jest kamienny obelisk z tablicą informacyjną.



Przy okazji znaleziono również fundamenty późniejszej wieży mieszkalnej z XV wieku. Można je obecnie zobaczyć pod prowizorycznym zadaszeniem.



Historia tego miejsca, a także trwających tutaj prac wykopaliskowych, została opisana na tablicach informacyjnych umieszczonych pod drewnianą wiatą. Tutaj też znajdziemy niewielką gablotę prezentującą wydobyte podczas tych prac fragmenty ceramiki i drobnych przedmiotów codziennego użytku.



Polecam wycieczkę do Lubina i opisanych miejsc osobom, które wybiorą się na wypoczynek do Międzyzdrojów czy Świnoujścia. Na pewno będzie fajnym urozmaiceniem czasu spędzanego na tej największej polskiej wyspie.

Zobacz w pobliżu:

Jezioro Turkusowe




Lokalizacja miejsca